PROLOG

Prolog

 

,,Trzeba iść przez życie tak cicho, aby nas Los nie zauważył''

William Somerset Maugham

 

 

     Jak powinno się czuć szesnastoletnie dziecko, które zaledwie dobę temu widziało śmierć swoich rodziców? Jak powinno postąpić? Nie wiem. Wiem natomiast co ja zrobiłam.

Najpierw starałam się opanować szloch. Gdy już mi się to udało wyszłam z szafy, w której mama kazała mi się ukryć. Staram się nie patrzeć na martwe ciała moich rodziców, na ich krew. Ale nie mogłam się opanować i spojrzałam. Potem był już tylko płacz. Rozdzierający płacz, który sprawił, że upadłam na kolana, a potem położyłam się obok moich rodziców. Zamknęłam oczy i wyobraziłam sobie, że to wszystko to był tylko zły sen. Zasnęłam.

Gdy się obudziłam było ciemno. A ja czułam się jakby ktoś wypompował ze mnie wszystkie emocje. Zamiast żalu był tylko ucisk w okolicy serca. Wiedziałam przecież, że nie mogę tak tu leżeć i czekać aż umrę z wycieńczenia. Wstałam więc i uważając by nie potknąć się o nic w ciemnościach wyszłam z salonu. Dopiero gdy znalazłam się w korytarzu odważyłam się sięgnąć do kontaktu i zapalić światło. Dało mi ono poczucie bezpieczeństwa. Usiadłam na ziemi i zastanowiłam się nad tym co mogę zrobić w takiej sytuacji. Nie miałam żadnych krewnych, do których mogłabym się zwrócić. Na policję nie chciałam dzwonić, ponieważ wiedziałam, że wyląduję w Domu Dziecka. A tego chciałam uniknąć za wszelką cenę. Co więc mogę zrobić? Może rodzice mają w swoim pokoju coś co mogło by mi pomóc? pomyślałam. Pamiętam, że nie myślałam w tedy o tym co to takiego mogłoby być. Wstałam i poszłam na górę do sypialni rodziców. Zapaliłam światło i ruszyłam w kierunku szafek nocnych. Otworzyłam po kolei wszystkie szuflady, ale nie znalazłam nic co mogło by mi pomóc. Sfrustrowana usiadłam na łóżku. I poczułam pod pupą coś twardego. Wstałam i ogarnęłam kołdrę. Moim oczom ukazał się gruby zeszyt z czarną okładką. Chwyciłam go i otworzyłam za pierwszej stronie było napisane; Ten pamiętnik należy do Stefanii Jonson. Jonson to nazwisko panieńskie mojej mamy. Zaczęłam gorączkowo przeglądać zeszyt. Nagle wypadło z niego zdjęcie. Podniosłam je. Przedstawiało moją mamę, tylko dużo młodszą oraz jakąś kobietę bardzo do niej podobną. Czy to możliwe aby moja mama miała siostrę, a ja nic o tym nie wiem? Odwróciłam zdjęcie. Z drugiej strony był zapisany adres; Royal Street 36. Wiem, gdzie to jest. I zamierzam tam pójść.

 

                                                                        ***

 Hej, hej, hej,

    Witam serdecznie na moim nowym blogu. Będzie on opowiadał o przygodach szesnastoletniej Agnes Underwood. Mam nadzieję, że nie rozczaruję Was moimi coraz bardziej dziwnymi pomysłami ( pogarsza mi się z wiekiem ;) ).

ENJOY!

T <3