Rozdział 1 Like you

Rozdział 1 Like you

,,Byłoby zbyt straszne, gdyby śmierć kończyła wszystko''
Henryk Sienkiewicz

     Boję się. Naprawdę się boję. Sama nie wiem czego. Może tego, że okaże się iż kobieta ze zdjęcia wcale nie jest siostrą mojej mamy. Że nie mam żadnej rodziny i zostałam sama na ty świecie? Że ci obcy ludzie zrobią mi krzywdę? Ale na razie nie należy się tym przejmować. Teraz trzeba zebrać wszystkie potrzebne rzeczy i racjonalnie myśleć.

 

    Stoję przed wielką kamienicą zbudowaną z czarnego kamienia. Jestem ubrana w jeansowe spodnie, które są trochę za krótkie, bluzkę w czarne białe paski oraz czarną i trochę za durzą bluzę. Na stopy założyłam granatowe adidasy. Złote oczy utkwiłam w drzwiach. Za plecach mam plecak, który zwykle noszę do szkoły. Wpakowałam do niego scyzoryk, pamiętnik mojej mamy oraz zdjęcie, które w nim znalazłam i pieniądze (2000 dolarów) z portfela mamy i taty. Zapukałam. Chwilę później w drzwiach stanęła niska, pulchna kobieta. Miała mysie włosy i oczy koloru nieba w nocy. Nie była ładna, ale coś w jej wyglądzie sprawiało, że się jej nie bałam.

- W czym mogę ci służyć dziecko?

Spytała nieco zaskoczona. Wyciągnęłam zdjęcie, pokazałam jej i powiedziałam

- Szukam tej kobiety.

Wskazałam na domniemaną siostrę mojej mamy. Kobieta wzięła do ręki zdjęcie i aż westchnęła ze zdumienia. Potem krzyknęła w głąb domu

- Eloise, Eloise ktoś do ciebie!

Prawie natychmiast zjawiła się kobieta ze zdjęcia. Wyglądała tak znajomo, że cudem powstrzymałam chęć podbiegnięcia do niej i przytulenia się. Miała takie same kocie oczy jak mama, takie same czarne włosy. Eloise spojrzała na mnie, a jej oczy rozszerzyły się.

- Jesteś córką Stefi?

- Tak.

Powiedziałam słabo.  

- Co się stało? Twoja matka przysłała cię tutaj?

- Nie! – zaprzeczyłam gwałtownie, ale potem głos mi się załamał – Moja…moja mama…ona nie, nie żyje.

Wykrztusiłam wreszcie. Do tej pory nie wiem jak wtedy udało mi się opanować szloch.

Eloise spojrzała na mnie tymi brązowymi oczami jak u mamy. A potem chwyciła mnie w objęcia i zaczęła płakać. Dziwnie się poczułam. To była w sumie obca kobieta. Widziałam ją pierwszy raz w życiu, ale mimo to podobieństwo jej do mamy kazało mi jej zaufać. To nie było racjonalne, a nie logiczne. Raczej…instynktowne.

 

Piętnaście minut później siedziałam opatulona kocami i dużym, wygodnym fotelu przy kominku. Do ręki miałam wepchnięty kubek z czymś co wyglądało na herbatę, ale pachniało jak pomarańcze. Tuż obok mnie usadowiła się Eloise. Kobieta, która otworzyła mi drzwi gdzieś zniknęła.

- Opowiedz mi wszystko po kolei, Agnes.

Poprosiła łagodnym tonem. Więc opowiedziałam o tym jak mama poszła do kuchni żeby przygotować śniadanie i zraz potem z niej wybiegła z twarzą białą jak prześcieradło, jak tata zerwał się z fotela i spojrzał na nią pytająco, mama powiedziała tylko ,,Wrócił’’. O tym jak wepchnęli mnie do szafy i jak do domu wpadł ten straszny człowiek o bladej twarzy i krwistoczerwonych ustach. O tym jak rodzice stali nieruchomo. Nie błagali, nie prosili o litość. Kto jak kto, ale oni na pewno by tego nie zrobili. O tym jak mężczyzna wyciągnął pistolet i zastrzelił ich tak po prostu. Bez cienia współczucia.

Eloise słuchała tego wszystkiego ze stoickim spokojem. Gdy skończyłam kobieta chwyciła mnie za rękę w matczynym geście.

- A teraz posłuchaj. – powiedziała powoli – Czy twoi rodzice kiedykolwiek opowiadali ci o, o Łowcach?

- Nie.

Odpowiedziałam równie ostrożnie. Zaczynałam mieć dziwne wrażenie, że to co teraz usłyszę nie będzie należało do najlepszych wieści w moim życiu.

Brunetka pokręciła głową.

- Tak właśnie myślałam. No cóż skoro nic o nich nie wiesz nie możesz też znać powodu, dla którego twoi rodzice zginęli. To nie było zwykłe morderstwo. A mężczyzna, który to zrobił wcale nie był człowiekiem.

- Jak to nie był?

Spojrzałam na nią jak na wariatkę. Skoro nie był człowiekiem to kim? Małpą? Eloise zacisnęła palce na mojej ręce.

- On był wampirem Agnes.

- Słucham?

Zapytałam pewna, że się przesłyszałam.

- Wampirem, czyli istotą, która urodziła się po raz kolejny tylko, że martwa.

- Nie można urodzić się martwym.- zaprotestowałam – I nie ma czegoś takiego jak wampir.

Eloise uśmiechnęła się smutno.

- To zrozumiałe, że mi nie wierzysz. To wszytko jest dla ciebie nowe. Ale mimo to musisz mi zaufać, bo naprawdę chcę ci pomóc. To zależy tylko od ciebie, czy zechcesz mnie wysłuchać czy nie.

Zastanowiłam się. Z jednej strony to wszystko nie miało sensu. Ale z drugiej...

- Dobrze, zgadzam się.

Powiedziałam. Eloise uśmiechnęła się.

- Istnieją dwie rasy; Łowcy i Wampiry. Te rasy są sobie bardzo wrogie i od wieków zwalczają się nawzajem. Ta walka nie ma końca, ale zapewnia równowagę we wszechświecie. Wampiry są bezwzględnymi zabójcami, którzy nie znają takiego pojęcia jak litość, miłość albo współczucie. Zabijają dla samej przyjemności zabijania. Zresztą sama wiedziałaś. –  zamrugałam gwałtownie aby ukryć łzy – Natomiast Łowcy są bardzo podobni do ludzi. Są jednak silniejsi, inteligentniejsi, odważniejsi. Jak ideał człowieka. I oczywiście przechodzą odpowiednie szkolenie. A ty Agnes, ty jesteś Łowcą. Jak ja. I jak twoi rodzice.

 

                                                                   &&&&&&

I jest rozdział pierwszy. Mam nadzieję, że go za bardzo nie schrzaniłam. W następnym rozdziale dowiecie się dlaczego tajemniczy Wampir zmordował rodziców Agnes. Będzie też rozmowa Chrisa z główną bohaterką.

Do napisania.

T <3